Yok, kimse endişe etmesin bu Ramazan gününde ölümden söz etmek de, ne diye… Sadece kardeşçe bazı şeylerden söz etmek için öyle söyledim…
Bir başına edilmiş bir söz değil, endişe duyma…
Ama insan kardeş, Müslüman kardeş ama hangi yaşta olursak olalım, yaşlı genç çocuk kadın erkek, hatta zengin fakir…
Hatta hangi makamın sahibi olsak da, hangi gücü elimizde bulunduruyor olsak da, kentin yarısı kendimizin gibi yürüsek de yollarda, hepimiz herkes ölüme aynı mesafe de yakındır…
Aynı saatte veya aynı saniye aralığında yakındır…
Kimin hayır öyle değil diye itiraz etme şansı var?
Öyleyse…
O zaman ne mi demek istiyorum?
Becerebildiğim kadarıyla şöyleyim…
Diyorum ki kardeşler; diyorum ki dostlar gençler yaşlılar, diyorum ki, ölümün insana bu kadar yakın olduğu bir dünyada, ölümün yaşlı genç kadın erkek demediği bu dünyada…
Daha cami avlusunda adından vazgeçilip “cenaze” dendiği bu dünyada, bunca kötülük niye, niye bunca düşmanlık bir birimize, neden bunca kırgınlık akrabalar kardeşler arasında?
Bunca vurmalar kırmalar öldürmeler düşmanlıklar neden?
Şehir ahalisi olarak hepimiz bilmiyor muyuz, insanlarımızın çoğu Müslüman ahalinin çoğu kardeşlerin bile çoğu, birbiriyle düşman gibi yaşıyorlar,
Selamsız günaydın hayırlı günler, demeden, birbirine nasılsın demeden…
İnsanlığımıza yazık etmiyor muyuz, yazık etmiyor muyuz kalbimize gönlümüze, ne zaman anlayacağız bu işlerin içimizi kalbimi kararttığını, merhametsiz yaptığını?
Oysa kardeşliğe ihtiyacımız var, aydınlığa ihtiyacımız var, merhamete ihtiyacımız var…
Merhametsizlik insanımızı perişan etti, şehirleri sokakları perişan etti, çok ihtiyacımız var merhamete, merhametli insanlara, merhamet sahibi Müslümanlara…
Evlerimizin çocuklarımızın eşlerimizin annelerin babaların, sonra kuşların sokakta yaşayan canlıların yürekleri merhamet yurdu olan insanlara ihtiyacı var…
Merhamet insana yakışan en güzel haslettir…
Gelin merhameti geri çağıralım, iyiliği geri çağıralım, kardeşliği geri çağıralım, komşuluğu geri çağıralım…
Geri çağıralım selamı, nasılsın demeyi birbirimize…
Yoksulları kollamayı yetimlere sahip çıkmayı kadınlara saygı duymayı geri çağıralım ve yeniden gözden geçirelim annelere babalara davranma biçimlerimizi…
Kızmayın bana, gelin kendimizi yeniden gözden geçirelim, yeniden inşa edelim insanı hasletlerle…
Ölümün herkese çok yakın olduğu bu dünyada yapılacak en soylu eylem en güzel devrim budur diye düşünüyorum…
Selam ile iyilik huzur içinde kalınız…